Harberger sugerował, w oparciu o uproszczony model równowagi ogólnej, że cała gospodarka dąży w długim terminie do takiego stanu dynamicznej równowagi elastyczności pracy i kapitału, w którym ciężar CIT spada w całości na właścicieli. Późniejsze modele, m.in. Feldsteina, kwestionowały lub łagodziły te wnioski. W przypadku złożonej gospodarki otwartej, w której mobilność kapitału jest wyższa niż mobilność ludzi, podatek ten może być w znacznej części przerzucany na pracowników, poprzez systemowe obniżenie ich płac, lub na konsumentów, przez wzrost cen i redukcję inwestycji. Taki wynik jest uzyskiwany w niektórych analizach empirycznych i modelach. Inne analizy pokazują jednak, że większość ciężaru ponoszą udziałowcy i właściciele kapitału. Badanie empiryczne danych z 55 082 firm europejskich z lat 1996–2003 sugeruje, że w długim terminie około połowa podatku została przerzucona na niższe płace pracowników. Analiza pochodząca z konserwatywnego think tanku AEI, i obejmująca dane makroekonomiczne z 65 krajów dla lat 1981–2005, także sugeruje, że zmiany CIT mogą być w długim terminie około w 50% przerzucane na płace. Z tego powodu część ekonomistów uważa, że inne podatki (np. od dochodu osób fizycznych, i konsumpcyjne) generują mniej zniekształceń ekonomicznych przy podobnym przychodzie.