Mógł on zajmować mniejszą ich część niż u północnoamerykańskich krewnych, na co wskazuje nieobecność otworów odżywczych w kości szczękowej. Wewnętrzna powierzchnia dzioba rozwijała małe, gęsto upakowane, równomiernie rozłożone struktury kolumnowe, których właściwa natura pozostaje wciąż przedmiotem debaty. Najdłuższe z nich leżały u przodu, podczas gdy coraz niższe z tyłu.

Kręgosłup thumb|upright|left|Struktury pneumatyczne w kręgach ogonowych Shenzhousaurus (A) oraz szyjnych (B, C, D), grzbietowych (E), krzyżowych (F, G) i ogonowych (H) Gallimimus Kręgosłup Gallimimus liczył 64–66 kręgów, a więc mniej niż u innych ornitomimów. Trzony były platyceliczne, o płaskiej powierzchni przedniej i wklęsłej tylnej. Wyjątek stanowiło sześć pierwszych kręgów ogonowych, których tylna powierzchnia również była płaska, a także kręgi końca ogona – amfiplatyczne, o obu powierzchniach płaskich. Wiele trzonów miał otwory zwane pleurocelami, będąc zapewne kośćmi pneumatycznymi (ich wydrążone otwory wypełniały worki powietrzne). Szyję wspierało 10 kręgów szyjnych, długich i szerokich z wyjątkiem dźwigacza, pierwszego kręgu łączącego się z tyłem głowy. Atlas różnił się od spotykanego i innych Ornithomimidae, jako że powierzchnia jego intercentrum pochylała się do dołu w kierunku tylnym zamiast być wklęsła i skierowana ku przodowi.