Szyja wydaje się proporcjonalnie większa względem tułowia niż u innych ornitomimów. Dzieliła się ona na dwie odrębne części: proksymalne kręgi szyjne cechowały się prawie trójkątnymi trzonami w widoku z boku i zwężającymi się ku tyłowi, miały też niskie łuki kręgowe i krótkie, szerokie wyrostki stawowe (zygapofyzy). Dystalne kręgi szyjne miały cewkowate trzony ze stopniowo coraz wyższymi i dłuższymi, cienkimi wyrostkami stawowymi. Otwory w kręgach były małe i owalne. Z tylnych części kręgów wychodziły wyrostki kolczyste tworzące długie, niskie i ostre grzebienie, nie licząc kręgów szyjnych położonych najbardziej z tyłu.

Grzbiet Gallimimus wspierało 13 kręgów grzbietowych o cewkowatych, krótkich trzonach, głębszych i dłuższych ku tyłowi. Wyrostki poprzeczne, służące połączeniom z żebrami, o nieznacznie większej długości w miarę przesuwania się ku tyłowi. Dwa pierwsze kręgi grzbietowe nosiły głębokie otwory pneumatyczne, podczas gdy kolejne miały jedynie płytkie doły. Wydatne wyrostki kolczyste przypominały kształtem trójkąt bądź czworokąt. Kość krzyżową budowało 5 kręgów krzyżowych raczej równej długości. Trzony miały cewkowate, boki spłaszczone, nosiły też zagłębienia, które u niektórych okazów przechodziły w głębokie otwory.