przeciwko Carborundum Co.
Proste wersje teorii skutecznego naruszenia wykorzystywały argumenty z ekonomii dobrobytu, opierając się na założeniu, że przepisy prawne powinny być zaprojektowane tak, aby dać stronom zachętę do działania w sposób maksymalizujący łączny dobrobyt lub osiągający wydajność Pareto. Bardziej zaawansowane wersje teorii utrzymują, że same strony preferują środki zaradcze, które zachęcają do skutecznego naruszenia, ponieważ skuteczne naruszenie maksymalizuje zyski z handlu wynikające z transakcji. Jak zauważyli Richard Posner i Andrew Rosenfeld, „im bardziej efektywna jest struktura wymiany, tym większy jest potencjalny zysk z kontraktu dla stron, które dzielą między sobą”.
Ilustracja teorii skutecznego naruszenia według sędziego Richarda Posnera Sędzia Richard Posner podał tę dobrze znaną ilustrację skutecznego naruszenia „Ekonomicznej analizy prawa”: