Podstawową ideą stojącą za tym argumentem efektywności ekonomicznej jest to, że dobrobyt społeczeństwa zostanie zmaksymalizowany, jeśli zasoby zostaną przydzielone ludziom lub zastosowaniom, które najbardziej je docenią.
Jednakże, w przypadku kryzysu hipotecznego w USA w latach 2007-2009, podczas recesji, kiedy z powodu masowego upadku rynku nieruchomości, ludzie celowo zaniechali spłat kredytów hipotecznych, ponieważ ich spłaty kredytów hipotecznych przekroczyły wartość ich nieruchomości, według linii skutecznego naruszenia. Jednak w przypadku braku naruszenia strony jest to szkodliwe, ponieważ rzeczywista wartość nieruchomości, którą otrzymują, jest niższa niż należne im spłaty kredytu hipotecznego, ze względu na wzrost rzeczywistej wartości pieniądza i spadek realnej wartości towarów. To jest przypadek, w którym efektywna hipoteza o naruszeniu ulega dezintegracji, ponieważ transakcja ta nie jest ani optymalną teorią Pareto, ani teorią maksymalizacji dobrobytu społecznego.
W związku z tym prawo umów, przewidując raczej odszkodowania od oczekiwań niż odszkodowania karne lub przykładowe za naruszenie zobowiązań umownych, zapewnia skuteczne naruszenie.