Piotra Rumiancewa 10-tysięczny korpus rosyjski, wzmocniony wkrótce przez dalsze 24 tysiące wojska oraz flotę 121 okrętów wiceadmirała A.I. Polanskiego. 24 sierpnia podjęła ona nękające bombardowanie twierdzy i obozu, podczas gdy wojska lądowe nacierały na szańce. Szczególnie zacięte walki otoczono tzw. Szaniec Zielony na wzniesieniu pod Niekaninem. thumb|300px|Kapitulacja twierdzy kołobrzeskiej: przyjmuje gen. hr. Rumiancew (pośrodku, konno) od pułkownika von der Heyde (stojący); (mal. Alexander von Koztebue, 1852) Brak zaopatrzenia (m.in. paszy) w połowie września spowodował próby zmiany dotychczasowego położenia. Dokonał ich znów gen. von Werner z 2-tysięcznym oddziałem jazdy, przebijając się pod Zieleniewem z zamiarem podjęcia odciążających działań dywersyjnych, lecz natychmiast dostał się pod Trzebiatowem do niewoli. Na początku października sytuację nieznacznie tylko poprawiło przebicie się 8-tysięcznego oddziału generała von Platena (dragoni, huzarzy, grenadierzy i muszkieterzy z artylerią), rozszerzającego pozycje obronne obozu wojsk pruskich.