inaczej jest w stanie wilgotnym, inaczej w warunkach suchej pogody; występujące na skórce cystydy, łuski, włókienka, łatki, ich wielkość, barwę, układ (koncentryczny, promienisty, bezładny), sposób ułożenia na powierzchni (przylegające, sterczące). Elementy te albo są wytworem skórki, albo pozostałością osłony. Gdy są bardzo drobne, mówi się, że skórka jest oprószona (oprószona może być również zarodnikami); łatwość ściągania skórki z kapelusza. Może być nieściągalna lub łatwo ściągalna od brzegów do 1/3, 1/2, 2/3 promienia lub z całego kapelusza.
Budowa mikroskopowa Pod względem budowy mikroskopowej wyróżnia się następujące rodzaje skórki: cutis – zbudowana ze strzępek wydłużonych, równoległych do powierzchni. Jest to najbardziej typowy rodzaj skórki. Z zewnątrz jest gładka; ixocutis – zbudowana ze strzępek galaretowatych (żelowatych). Galaretowatej substancji sklejającej strzępki nie da się wybarwić typowymi barwnikami stosowanymi do oznaczania grzybów. Makroskopowo skóra kapelusza zwykle wydaje się tłusta lub jedwabista; trichoderma – o strzępkach równoległych, ale prostopadłych do powierzchni (jak włosie w szczotce). Makroskopowo skórka taka wydaje się przeważnie pilśniowata lub aksamitna; ixotrichoderma – jak u trichodermy, ale o zewnętrznych strzępkach żelowanych, to znaczy osadzonych w galaretowatej masie.