Hoel został stypendystą Uniwersytetu Królewskiego Frederika w 1911 roku, a w 1919 roku mianowano go wykładowcą.
Po tym, jak Svalbard przeszedł pod norweską suwerenność, Hoel miał problemy ze zdobyciem funduszy na dalsze badania Svalbardu, lecz w 1928 roku udało mu się założyć NSIU - prekursora Norweskiego Instytutu Polarnego, którego finansowanie zostało zaplanowane przez rząd na 5 lat. Zorganizował także pierwsze wyprawy w celu wykonania zdjęć archipelagu Svabald z lotu ptaka pod koniec lat trzydziestych. Sam Hoel ostatni raz pracował na Svalbardzie w 1939 roku w związku z planami pracy norweskiego lodołamacza.
Wschodnia Grenlandia
Pod koniec lat dwudziestych Hoel zaczął interesować się prawami Norwegii we wschodniej Grenlandii. Grenlandię uznano za część Danii po przystąpieniu Norwegii do unii ze Szwecją w 1814 roku. Centralną postacią w głoszeniu praw Norwegii do wschodniej części Grenlandii był Gustav Smedal, prawnik z doktoratem w kwestiach suwerenności w regionach polarnych. Plan Hoela i Smedala, zainspirowany myślą trapera Hallvarda Devolda, który również uczestniczył w realizacji planu, polegał na przejęciu ziemi za pomocą sieci kabin pułapkowych. Budując sieci małych miejsc do cumowania z głównych stacji rybackich, zabierano by ziemię i trzymano z dala od duńskich rybaków.