„Ciężka srebrna moneta” odniosła nieoczekiwany sukces. Zauważyła to Genua, która w 1172 r. wprowadziła do obiegu 4-denarówkę bitą identycznymi stemplami jak denar, ale o zwiększonej odpowiednio masie do mniej więcej 1,5 grama. Wtedy przyjęła się nazwa „denarius grossus” (pol. duży denar), co szybko zostało skrócone do grossus. W 1182 r. grosza wybiła Florencja. Była to moneta o masie 1,75 grama srebra o równowartości 12 miejscowych denarów. W 1202 r. emisji groszy dokonała także Wenecja – grosz wenecki zwany matapanem zrewolucjonizował handel z Bałkanami i Wschodem. Grosz wenecki wyznaczył standardy tego gatunku monety: 2,18 grama srebra próby 965.
Reforma groszowa wchodziła kolejno na inne kraje europejskie: w Anglii zrealizowano ją w 1248 i 1351 r. – sterlingi i grosze, we Francji w 1266 r. – grosze turońskie, we Flandrii i Hainaut w 1275 r. – małe grosze flandryjskie, w zachodnich Niemczech w pierwszej połowie XIV w.