Na większą skalę do tego gatunku pieniądza powrócił Zygmunt I Stary w okresie reformy monetarnej z lat 1526–1535. Już pierwsza z siedmiu ordynacji menniczych, ta ogłoszona 15 października 1526 r., ponownie wprowadzała ternara, teraz równowartości 1/180 złotego polskiego, jako część systemu obrachunkowego:
1 złoty polski obrachunkowy = 5 szóstaków = 10 trojaków = 30 groszy = 60 półgroszy = 90 szelągów (pruskich) = 180 ternarów (koronnych) = 540 denarów.
Szelągi obiegały tylko w Prusach, a ternary wyłącznie w Koronie, jednak oba gatunki związane były ze sobą stałą relacją: 2 ternary za 1 szeląg. Ternar w tym okresie miał masę 0,57 grama srebra próby 188. Bito go w mennicy krakowskiej w latach 1526–1529 oraz 1545–1548.
Po raz ostatni ternar pojawił się za czasów panowania Zygmunta III Wazy. Emisji dokonano w latach: 1591 1596 1601 1616–1621.
Po reformie z 1623 r., jako trzeciak koronny, miał masę 0,57 grama srebra, ale próby zaledwie 78.
Ternary bito do 1630 r. w prywatnej mennicy Krotowskich w Łobżenicy i to mimo ustawy sejmowej z 1627 r. zabraniającej produkcji drobnych monet.