Po wybuchu I wojny światowej 30 września 1914 wstąpił jako ochotnik do Legionów Polskich. Przeszkolenie odbył w batalionie kpt. Andrzeja Galicy. W grudniu tego roku został skierowany na front. Otrzymał przydział do oddziału karabinów maszynowych 2 Pułku Piechoty. Prowadzone w zimowych trudnych warunkach walki w Karpatach wywołały zapalenie płuc, po którym został uznany, w maju 1915, za niezdolnego do dalszej służby. Postanowił zrealizować swoje marzenie i we wrześniu tego roku podjął studia w Akademii Górniczej w Leoben w Austrii. W lutym 1916 został ponownie powołany do c. i k. Armii. Służył kolejno w pułkach piechoty nr 98, 57 i 20. W tym czasie ukończył szkołę podoficerską i otrzymał stopień starszego strzelca. Złożył podanie o przeniesienie do Legionów Polskich i w grudniu 1916 otrzymał przydział do 6 Pułku Piechoty. Służył w kompanii karabinów maszynowych ppor. Wł. Kozaka. Ukończył szkołę podoficerską, otrzymując w 1917 awans na stopień sierżanta. Po kryzysie przysięgowym pozostał w Legionach, walczył pod Kocnianiem i pod Rarańczą. W lutym 1918 wraz z resztą II Brygady Legionów, przebił się przez linie wojsk austriackich i w Sorokach dołączył do II Korpusu Polskiego. Brał udział w bitwie pod Kaniowem, w której w rejonie wsi Kozin został lekko rany.