W listopadzie 1919 został przeniesiony do 41 Pułku Piechoty w Augustowie, w którym zorganizował kompanię karabinów maszynowych i objął jej dowództwo. W kwietniu 1920 wraz z pułkiem trafił na front uderzając w kierunku Skorodno-Owrocz i zdobywając przedmieścia Kijowa – miejscowość Puszcza Wodica. Dowodził plutonem, a później kompanią karabinów maszynowych. W trakcie odwrotu spod Kijowa brał udział w bitwach pod Borkowem, nad Wkrą, pod Topilcem. W walce z wojskami litewskimi dowodził przejściowo III baonem 41 pp, który zajął Giby. 41 pp, a w jego ramach 3. kompania karabinów maszynowych dowodzona przez Stanisława Zauchę, stoczył zwycięską bitwę pod Klejwanami, gdzie rozbito batalion litewski. Później rozpoczął natarcie na Lidę, Nowogródek, Stołpce i Mińsk, do którego pułk dotarł w pierwszych dniach października. Żołnierze maszerowali 50 do 70 km na dobę śpiąc na stojąco. W tym czasie został awansowany na stopień porucznika i na początku stycznia 1921 został dowódcą szkoły podoficerskiej ciężkich karabinów maszynowych.