W połowie kwietnia 1921 rozkazem dowódcy 2 Armii został odznaczony Krzyżem Walecznych po raz pierwszy i drugi, a w 1922 rozkazem Ministra Spraw Wojskowych po raz trzeci i czwarty. W styczniu 1922 Ogólna Komisja Weryfikacyjna przyznała mu prawo do „posunięcia w stopniu przy weryfikacji”. W tym samym czasie objął dowództwo III baonu 41 pp. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1608. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1925 ukończył pięciomiesięczny kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu, po czym otrzymał przydział do sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie, skąd przeniesiono go do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu, którą niedawno ukończył. Objął tam w 1926 dowództwo I kompanii oficerskiej. Uzyskał świetne wyniki szkolenia i został przeniesiony do 1 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie. Został dowódcą 3. kompanii ciężkich karabinów maszynowych, a potem dowódcą pułkowej kompanii podoficerskiej. 27 stycznia 1930 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 69. lokatą w korpusie oficerów piechoty (w marcu 1939 zajmował 18. lokatę). W marcu tego roku został wyznaczony na stanowisko komendanta obwodowego Przysposobienia Wojskowego.