W ramach działań uspokajających sytuację przekonywał Duana (jako potencjalnego kandydata na głowę japońskiego państwa marionetkowego w Chinach), do opuszczenia północnych prowincji kraju. Sam jednak, mimo licznych propozycji i sugestii, pozostawał w Tiencinie, co argumentował swoimi obowiązkami filialnymi wobec starej matki i dużej rodziny. Jednocześnie jego wizerunek medialny znacznie się poprawił. Z pozycji zdrajcy przekształcił się w męża stanu, na którego opinię powoływała się chińska prasa.

W czasie okupacji japońskiej odmówił wejścia do marionetkowego rządu, akceptując jedynie pozycję konsultanta oraz nominalnego dyrektora rządowego wydawnictwa. Zaprzestał też kierowania własnymi kopalniami, zarząd których przejęły japońskie korporacje Meiji i . W swojej autobiografii Cao Rulin prezentuje sytuacje, w których z narażeniem życia pomagał członkom ruchu oporu, przedstawiając swoją kolaborację jako niezbędne minimum.