Chociaż strajk rozprzestrzenił się na dwie inne pobliskie kopalnie węgla, spółka szybko zgodziła się na podniesienie płac do średniej regionalnej, a strajk zakończył się około 28 sierpnia.
Gdy 1 września 1897 roku ogłoszono nowe stawki płac, podwyżki otrzymało jedynie kilku pracowników. Kierownictwo kopalni zgodziło się traktować pracowników pochodzenia słowiańskiego w sposób bardziej sprawiedliwy, ale właściciele kopalni wycofali się z pozostałych obietnic. Strajki zostały wznowione. 3 września 3000 robotników zorganizowało marsz na cztery kopalnie, doprowadzając do ich zamknięcia.
Prywatne siły policyjne właścicieli kopalni, , okazały się zbyt nieliczne, aby złamać strajk, więc zwrócili się o pomoc do szeryfa hrabstwa Luzerne Jamesa F. Martina. Martin zorganizował oddział około 100 Anglików i Irlandczyków, aby zapobiec dalszym marszom. Jednak w ciągu pięciu dni od 8000 do 10 000 górników zastrajkowało. 8 września właściciele kopalni zażądali, aby szeryf hrabstwa Schuylkill aresztował kilka tysięcy górników, którzy zebrali się w pobliżu Pottsville i wymusili zamknięcie kopalni, ale szeryf odmówił.