Masakra W piątek, 10 września 1897 roku, około 300–400 nieuzbrojonych strajkujących górników (niemal wszyscy byli Słowianami i Niemcami) maszerowało do kopalni węgla kamiennego należącej do w mieście Lattimer, aby wesprzeć nowo utworzony oddział Związku Górników Amerykańskich. Demonstranci byli kilkakrotnie atakowani na drodze przez funkcjonariuszy organów ścigania i rozchodzili się, jednak nadal maszerowali. Funkcjonariusze spędzili większość poranka na żartowaniu o tym, ilu górników zabiją. Gdy jechali pociągiem do Lattimer z szeryfem, jeden z nich powiedział: „Założę się, że powalę sześciu z nich, jak tam dotrę”.
Gdy demonstranci dotarli do Lattimer o 15:45, ponownie spotkali się z szeryfem i 150 uzbrojonymi funkcjonariuszami. Szeryf Martin nakazał maszerującym rozejść się i próbował wyrwać amerykańską flagę z rąk prowadzącego marsz. Doszło do szamotaniny, a policja otworzyła ogień do nieuzbrojonego tłumu. Zginęło 19 górników, a rannych zostało od 17 do 49. Wielu górników zostało postrzelonych w plecy, a kilku miało liczne rany postrzałowe, co wskazywało, że stali się celem ataku od tyłu ze strony funkcjonariuszy.