Uważa, że współczesnym ludziom brakuje czasu na refleksję, której w tradycyjnym społeczeństwie oddawali się w miejscach kultu religijnego, że dzieciom potrzebne są chwile wytchnienia od szkolnych obowiązków i mediów społecznościowych (np. codzienne dwuminutowe "sesje bezruchu" w programie zajęć szkolnych).
Anthony Seldon przekonuje, że mało zindywidualizowany i opresyjny system edukacji niekorzystnie wpływa na psychikę uczniów, obniżając ich wiarę we własne możliwości, prowadząc do depresji, samobójstw, narkomanii itp. Kurs Wellbeing doprowadził do zmiany stosunku uczniów do szkoły i do wyraźnej poprawy wyników nauczania. Dostrzeżenie korzyści sprawiło, że analogiczne zajęcia zaczęto prowadzić w innych szkołach.
Po kilku latach A. Seldon współorganizował inny znany ruch o światowym zasięgu, nazwany Action for Happiness, wspierany przez Dalajlamę (AfH, akcja dla szczęścia ludzi – dzieci, młodzieży akademickiej i dorosłych). Ruch wywodzi się od Arystotelesa, Thomasa Jeffersona i wielu innych myślicieli (Joseph E. Stiglitz, Amartya Sen i in.), którzy dążenie do szczęścia uważali za najważniejszą motywację ludzkich przedsięwzięć. Szczęście ludzi jest uznawane za lepszy miernik postępu, niż takie mierniki liczbowe, jak dochód narodowy, wskaźniki wzrostu PKB (np. porównania PKB per capita) lub różne wskaźniki jakości życia.