W 1916 w Moskwie jej utwory opublikowano w „Śpiewniku bogorodzkim”, wkrótce ukazała się drukiem powieść obyczajowa „Będziesz maleńką”. Rok później w „Gazecie Polskiej” opublikowano powieść „Grzech” (jej kontynuacja „Wielki Cham” ukazała się w Warszawie w 1920), w 1918 powróciła do Polski, gdzie podjęła pracę w Towarzystwie Gniazd Sierocych. Następnie została kierowniczką literacką w piśmie Warszawskiego Koła Polek „Nasza Praca”, należała do Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich, w tym okresie tworzyła dla dzieci, jej utwory publikowały „Moje Pisemko” i „Płomyk”. W 1920 wyjechała do Stanów Zjednoczonych i Kanady, w 1922 organizowała konsulat polski w Chicago. Podczas pobytu napisała cykl reportaży „Gwiazdy i dolary”, które na bieżąco publikował „Bluszcz”. Po powrocie do kraju Maria Szpryrkówna nawiązała stałą współpracę z redakcją tego czasopisma i prowadziła tam rubrykę dotyczącą praw kobiet. Po przewrocie majowym wspólnie z Wandą Melcer-Rutkowską i Stanisławem Strumphem-Wojtkiewiczem opublikowała zbiór reportaży Warszawa w ogniu 12 V–16 V 1926 r. W 1927 ukazały się jej patriotyczne szkice dla młodzieży „Godzina bije!”.