Kanaanizm Ratosza Jak pisze Shimoni, podstawą żydowskiego nacjonalizmu, według Ratosza, miało być terytorium, a nie etnos i religia. Miał twierdzić, że tak jak Australijczycy czy Amerykanie zbudowali swoje narody na bazie zamieszkiwanego obszaru, tak naród hebrajski wyrósł na terytoriach rozciągających się od Morza Śródziemnego po Eufrat. Ziemia Izraela stanowiła czynnik konstytuujący narodowość żydowską. Ratosz odrzucał wpływy arabskie uznając je za element wtórny na Bliskim Wschodzie, który rozwijał się dzięki kulturom kananejskim. Kanaanizm to właśnie nazwa ideologii kojarzonej z Ratoszem. Według niego Żydzi mieli się stać Hebrajczykami i powrócić do starożytnej kultury. Jednak judaizm nie stanowił ważnego czynnika budującego naród. Określenia „Żyd” czy „żydowski” według Ratosza były wytworem grup znajdujących się w niewoli babilońskiej. Powrót i odtworzenie narodu hebrajskiego, a nie żydowskiego, miałby wiązać się z dominacją nad nacjami i kulturami zamieszkującymi Bliski Wschód. Ratosz nie akceptował pokojowego współżycia z Arabami. Panarabizm utożsamiał z rozbiciem i sekciarstwem, które prowadziły do kolejnych podziałów i zacofania. Twierdził, że wyłącznie kultura hebrajska posiadała cechy mogące odtworzyć świetność tego regionu.