Od połowy lat 70. zajmował się też z powodzeniem malarstwem portretowym, tworząc liczne wizerunki osób z miejscowego środowiska (Portret księdza Bonetti, Dama z kwiatami, Pani Diena, Koneser, portrety markizów Campori, Fontanelli). thumb|180px|Portret starszej pani (1878) Od 1878 osiadł we Florencji, gdzie tworzył do końca życia, będąc od 1882 członkiem Florenckiego Kręgu Artystów oraz profesorem akademii we Florencji i Modenie. Na początku lat 80. powstały jego pierwsze kompozycje pejzażowe (Na klepisku, Gorąca pora, Spokojne życie). Stopniowo odchodząc od sentymentalnej poetyki tych przedstawień, artysta zwracał się ku naturalizmowi w ukazywaniu wiejskiego życia wraz z jego obyczajowością, czego szczególny przejaw stanowi obraz Wrześniowe słońce pokazany na krajowej wystawie w Wenecji (1887). Rozwijając coraz szerzej paletę twórczą, artysta odnowił też zainteresowanie malarstwem rodzajowym (np. Różowy wóz); równocześnie powstawały szkice malowideł do lunety florenckiego kościoła Santa Maria.