Oprysk i wycinkę traktowano jako ostateczność, pracę badawczą przerwał wybuch II wojny światowej.
Na początku okupacji hitlerowskiej pod oficjalnym szyldem materiałoznawstwa nauczał biologii i geografii w żeńskim gimnazjum Julii z Jankowskich Statkowskiej w Warszawie. Następnie pracował przez dwa lata jako kancelista w nadleśnictwach Limanowa i Drewnica, a następnie powrócił do Warszawy, gdzie przebywał do upadku powstania warszawskiego. Skierowany do obozu przejściowego zbiegł z niego i do końca wojny ukrywał się pod Skierniewicami, gdzie pracował jako robotnik leśny.
Po zakończeniu wojny powrócił do pracy w terenie i naukowej, już w 1946 zorganizował w Nadleśnictwie Drewnica pierwszy kurs dla leśników. W tym okresie pracował w Ministerstwie Leśnictwa, w 1947 obronił na SGGW doktorat. Za badania nad zwalczaniem osnuji gwiaździstej został nagrodzony Srebrną Odznaką Racjonalizatora. Od 1949 pracował w Instytucie Badawczym Leśnictwa, gdzie kierował Zakładem Ochrony Lasu, tam w 1954 został profesorem nadzwyczajnym, a 1964 profesorem zwyczajnym. Reprezentował Polskę na IV Światowym Kongresie Leśnictwa w Indiach.