W kolejnym sezonie 1946/1947 wraz z drużyną wygrał Okręg Kraków, następnie zwyciężył w II etapie, po czym w grupie finałowej zajął trzecie miejsce, uzyskując z drużyną historyczny awans do I ligi. Po sezonie otrzymał propozycję objęcia której sekcji piłkarskiej, nie przyjął, przestając być szkoleniowcem drużyny.
W pierwszych latach powojennych godził pracę przy piłce nożnej z uprawianiem hokeja na lodzie. Był zawodnikiem Cracovii, z którą zdobył mistrzowsko Polski w sezonie 1945/1946. W kolejnym sezonie 1946/1947 był anonsowany jako obrońca w składzie Cracovii, która obroniła tytuł mistrzowski.
Pod koniec lat 40. trenował piłkarskie drużyny klubów: Okocimski Brzesko, w 1948 Pogoń Prudnik, Grybovia Grybów, Metal Tarnów. W listopadzie 1947 odbył kurs unifikacyjny dla trenerów. W 1950 ponownie trenował Tarnovię, w 1951 Ogniwo Rzeszów, a od 1952 do 1954 ponownie Metal Tarnów. W 1952 ukończył kurs trenera II klasy państwowej. W 1955 znów prowadził Tarnovię. W latach 1956-1957 był trenerem Pafawagu Wrocław, a od 1 września 1957 do 1958 JKS Jarosław. Od 1958 do 1960 po raz kolejny trenował Okocimskiego Brzesko. W 1960 uzyskał stopień trenera II klasy. Od 1960 do 1962 po raz kolejny szkolił Metal Tarnów. W sezonie 1964/1965 był trenerem II-ligowej Lechii Gdańsk.