Kwestia istnienia worka zaoczodołowego jak u edmontozaura nie została jednoznacznie wyjaśniona.

Kość ciemieniowa tworzyła grzebień strzałkowy. Budowa stawu między szerokimi gałęziami przednimi kości łuskowych powodowała, że kość ciemieniowa nie dochodziła do potylicy. Sama kość łuskowa cechowała się wysoką, rozległą tylną powierzchnią. Kość ta budową przypominała swój homolog u Lambeosaurinae, majazaury, szantungozaura, S. angustirostris.

Smukła, nieznacznie zakrzywiona kość kwadratowa miała prawie prosty brzeg tylny i bardzo szeroki karb kwadratowo-jarzmowy, otwarty i tworzący zaokrąglony kąt, różniący się od C-kształtnego odpowiednika u zaurolofa, edmontozaura czy prozaurolofa, aczkolwiek nie można wykluczyć, że odmienność wynika jedynie ze zniekształceń tafonomicznych.

Kość jarzmowa, przypominająca obserwowane u edmontozaura, zaurolofa czy prozaurolofa, przykrywająca kość kwadratowo-jarzmową, miała symetryczny i zaokrąglony w przedniej części wyrostek przedni, niski, w grzbietowej swej części łączący się za życia zwierzęcia z kością łzową, a w brzusznej z wyrostkiem grzbietowym kości szczękowej. Obecny był również wyrostek zaoczodołowy, ten Bell i Evans opisują jako dobrze zbudowany i zawracający.

Kość kwadratowo-jarzmowa, owalna w kształcie, była wyższa niż dłuższa.