Jej tylny brzeg pasował do karbu kości kwadratowej.

Nozdrza zewnętrzne były głębokie, otoczone zagłębieniem, rozciągnięte w kierunku grzbietowo-brzusznym, odróżniając się tym od nozdrzy zaurolofa czy prozaurolofa.

Kość nosowa była prosta, tworzyła grzbietowe ograniczenie nozdrzy. Bell i Evans nie znaleźli na niej śladu grzebienia występującego u Saurolophinae czy grypozaura.

Kość szczękowa opisana została przez Bell i Evansa jako niska i smukła. Zmierzywszy ją, badacze podali 45 cm. Cechowała się natomiast wysokim obszarem przednio-grzbietowym. Brzusznie do szwu z kością jarzmową Bell i Evans dostrzegli trzy tworzące poziomy rząd otwory, słabo zachowane. Były też otwory związane z zębodołami. Wyrostek grzbietowy ocenili jako niski i słabo zachowany, zupełnie odmienny od spotykanego u edmontozaura, do którego porównywali szkielet, ale też Saurolophinae. Podobnie wyrostek przedszczękowy także nie osiągał istotnej długości.