27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej. Po wojnie zdemobilizowany. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 173. lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. Posiadał przydział w rezerwie do 16 puł w Bydgoszczy. W 1939 pozostawał w dyspozycji Dowództwa Okręgu Korpusu nr VII, w stopniu majora rezerwy.
W 1939 dzięki ostrzeżeniu ziemianina niemieckiego von Stengla, wówczas pułkownika Wehrmachtu, uniknął aresztowania – jego nazwisko znajdowało się bowiem na gestapowskiej liście skazanych na śmierć. Wyjechał do Warszawy, gdzie podczas wojny pracował jako urzędnik Państwowego Banku Rolnego, a następnie administrator majątku Gustawa Bławdziewicza w Nowym Mieście nad Pilicą. W nocy z 19 na 20 stycznia 1945 został zatrzymany przez NKWD razem z Gustawem Bławdziewiczem i p. Naczasem - zarządcą jego majątku w Nowym Mieście.