Wnioskiem wysnutym z pożaru była konieczność posiadania przez miasto straży pożarnej, która mogłaby na czas zatrzymać pożar w zarodku. Do 1872 w razie pożaru w mieście byli angażowani czterej policjanci, wyposażeni w dwie przestarzałe sikawki, oraz kominiarz. Prowadzono prace nad odbudową miasta. Spalone budynki zostały wzniesione w formie murowanej, zaś jedynie strawioną dzielnicę żydowską odtworzono ponownie z drewnianego materiału. Zwracano uwagę, ażeby unikać pokrywania dachów budynku gontem i używać do tego celu ogniotrwałych materiałów.
Po pożarze planowano utworzyć straż ogniową. Decyzją Magistratu w Sanoku zatrudniony został ww. Kretter z Przemyśla, awansowany na sierżanta, który otrzymał zadanie reorganizacji obrony pożarnej i został pierwszym instruktorem pożarniczym w mieście. Skupił się on na organizacji urządzeń pożarniczych, zwiększeniu liczby policjantów zatrudnionych w roli pompierów oraz angażu ludzi młodszych. Zatrudniani policjanci byli obligowani do przeszkolenia gaśniczego. Funkcjonariusze policji miejskiej i straży pożarnej dokonywali kontroli „porządku ogniowego”.