Józef Kopczyński (ur. 30 kwietnia 1896 w Bąkowie, zm. 3 kwietnia 1979 w Łodzi) – major Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, powstaniec wielkopolski, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 30 kwietnia 1896 w Bąkowie, w ówczesnym powiecie wyrzyskim Prowincji Poznańskiej, w rodzinie Jana i Franciszki z Dembińskich. Ukończył dwie klasy szkoły powszechnej i sześć klas Gimnazjum im. Gotthilfa Bergera w Poznaniu. W 1913 podjął pracę w Zakładach Hippolita Cegielskiego. W tym samym roku został członekiem Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego. W 1915 został wcielony do armii niemieckiej. Walczył na froncie zachodnim I wojny światowej.

Od listopada 1918 organizował wielkopolskie oddziały powstańcze i w ich szeregach jako dowódca kompanii grodziskiej walczył w powstaniu wielkopolskim. Następnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W walkach o przyczółek mostowy pod Bobrujskiem, na czele patrolu wziął do niewoli jeńców i sprzęt wojskowy. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.