Po zakończeniu działań wojennych pozostał w zawodowej służbie wojskowej. Był adiutantem w macierzystym 56 pułku piechoty wielkopolskiej w Krotoszynie, a potem drugim oficerem sztabu 25 Dywizji Piechoty w Kaliszu. W 1922 w Poznaniu zdał egzamin maturalny. 31 marca 1924 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 224. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 19 stycznia 1926 został przydzielony z 25 DP do macierzystego 56 pp. W tym samym roku został przeniesiony w stan spoczynku, a później do pospolitego ruszenia. W cywilu kierował pracami wiertniczymi i pracował w Cechu Studniarsko-Wiertniczym w Poznaniu.
W 1939 walczył w kampanii wrześniowej. Po klęsce wojsk polskich przebywał w obozach jenieckich na terenie Niemiec.
W 1945 powrócił do kraju i pracował na stanowisku kierownika grupy robót wiertniczych w Miejskim Przedsiębiorstwie Instalacyjnym. 4 kwietnia 1974 został awansowany na majora. Zmarł 3 kwietnia 1979 w Łodzi, pochowany na cmentarzu św. Wincentego.
Był żonaty z Ireną z Głuchowskich, z którą miał dwóch synów: Tadeusza (ur. 8 lipca 1926) i Andrzeja (ur.