Józef Kopczyński (ur. 30 kwietnia 1896 w Bąkowie, zm. 3 kwietnia 1979 w Łodzi) – major Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, powstaniec wielkopolski, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 30 kwietnia 1896 w Bąkowie, w ówczesnym powiecie wyrzyskim Prowincji Poznańskiej, w rodzinie Jana i Franciszki z Dembińskich. Ukończył dwie klasy szkoły powszechnej i sześć klas Gimnazjum im. Gotthilfa Bergera w Poznaniu. W 1913 podjął pracę w Zakładach Hippolita Cegielskiego. W tym samym roku został członekiem Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego. W 1915 został wcielony do armii niemieckiej. Walczył na froncie zachodnim I wojny światowej.

Od listopada 1918 organizował wielkopolskie oddziały powstańcze i w ich szeregach jako dowódca kompanii grodziskiej walczył w powstaniu wielkopolskim. Następnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W walkach o przyczółek mostowy pod Bobrujskiem, na czele patrolu wziął do niewoli jeńców i sprzęt wojskowy. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w zawodowej służbie wojskowej. Był adiutantem w macierzystym 56 pułku piechoty wielkopolskiej w Krotoszynie, a potem drugim oficerem sztabu 25 Dywizji Piechoty w Kaliszu. W 1922 w Poznaniu zdał egzamin maturalny. 31 marca 1924 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 224. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 19 stycznia 1926 został przydzielony z 25 DP do macierzystego 56 pp. W tym samym roku został przeniesiony w stan spoczynku, a później do pospolitego ruszenia. W cywilu kierował pracami wiertniczymi i pracował w Cechu Studniarsko-Wiertniczym w Poznaniu.

W 1939 walczył w kampanii wrześniowej. Po klęsce wojsk polskich przebywał w obozach jenieckich na terenie Niemiec.

W 1945 powrócił do kraju i pracował na stanowisku kierownika grupy robót wiertniczych w Miejskim Przedsiębiorstwie Instalacyjnym. 4 kwietnia 1974 został awansowany na majora. Zmarł 3 kwietnia 1979 w Łodzi, pochowany na cmentarzu św. Wincentego.

Był żonaty z Ireną z Głuchowskich, z którą miał dwóch synów: Tadeusza (ur. 8 lipca 1926) i Andrzeja (ur. 18 marca 1930).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 572 Krzyż Niepodległości – 20 lipca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych czterokrotnie Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Wielkopolski Krzyż Powstańczy – 19 lutego 1958

Przypisy

Bibliografia

Zdzisław Kościański, Bogumił Wojcieszak, Trzeba było pójść... Powiat Nowotomyski w Powstaniu Wielkopolskim 1918–1919. Historia i Pamięć, Nowy Tomyśl 2010, s. 199, .

Kategoria:Absolwenci Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Bergera w Poznaniu Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Majorowie ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Oficerowie 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Oficerowie dowództwa 25 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Doły w Łodzi Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1979