Na jesieni 1939 r. wraz z konstruktorem szybowców inż. Antonim Kocjanem podjął działalność w organizacji wywiadowczej Muszkieterowie, kierowanej przez inż. Stefana Witkowskiego, ps. „Inżynier”, „Tęczyński”. Działał w wywiadzie komunikacyjnym kierowanym przez inż. Kazimierza Leskiego „Bradla” w referacie lotniczym prowadzonym przez inż. architekta Jana Kelwina. Zajmował się wywiadem lotniczym, uczestniczył w akcji odkrycia tajemnic związanych z produkcją niemieckich rakiet V1 i V2, był również kurierem. Po aresztowaniu inż. Jana Kelwina do końca lipca 1942 r. był kierownikiem referatu lotniczego.

Organizacja ta współpracowała z II Oddziałem wywiadowczym KG Służby Zwycięstwu Polski, a później ZWZ. W „Mu” działał do listopada 1941 r., mając duże zasługi w zdobyciu i opracowaniu planów 48 lotnisk niemieckich na ziemiach polskich, za co został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi. Równocześnie od wiosny 1940 r. należał do Polskiego Związku Powstańczego (PZP), który był kryptonimem ZWZ przekształconym później w AK. Pomagał płk. Zenonowi Romanowskiemu „Bończa” w szkoleniu lotniczym grupy uczniów szkoły rzemieślniczej im. Konarskiego w Warszawie.