Niewolnictwo w starożytnym Rzymie alt=|mały|Aukcja niewolników w starożytnym Rzymie Największe znaczenie gospodarcze niewolnictwo zdobyło na terenie Italii i Sycylii w okresie od III w. p.n.e. do II w. n.e., kiedy to praca niewolników miała decydujące znaczenie we wszystkich ważnych gałęziach gospodarki (rolnictwo, rzemiosło, górnictwo, większość usług). Takiej sytuacji sprzyjała niska cena niewolników, spowodowana licznymi toczonymi przez Rzym wojnami, podczas których brano jeńców i sprzedawano w niewolę część ludności podbitego kraju (np. po podboju Galii na rzymski rynek trafić miało – według niektórych źródeł – nawet milion niewolników)W wyniku pacyfikacji Sardynii zagarnięto tak ogromną ilość niewolników, iż cena „towaru” drastycznie spadła. W wyniku sprzedaży upowszechniło się powiedzenie: Tanie jak Sardyńczycy. Określenie to (Sardyńczycy) stało się synonimem czegoś niezwykle taniego (P. Rochala, Powstanie Spartakusa 73–71 p.n.e., Inforteditions, Zabrze 2009, s. 11, 12).. Niskiej cenie sprzyjało także piractwo, które głównie z uwagi na dostarczanie niewolników na rynek było długo tolerowane przez Rzym. Dążenie do maksymalnej eksploatacji niewolników, wiążące się z nieludzkimi warunkami egzystencji, powodowało liczne powstania, spośród których największymi były powstania na Sycylii w latach 138/136–132 p.n.e.