Zwracano także uwagę na pełnioną podczas stosunku rolę aktywną lub pasywną. Osoby przyjmujące rolę pasywną były odrzucane przez to, że musiały zachowywać się w sposób przypisywany kobietom lub dzieciom, a nie przez swoją homoseksualność. Podejście takie jest widoczne w wielu kulturach, także współczesnych. Od I w. n.e. wraz z rozwojem zachodniego chrześcijaństwa wzrastała dezaprobata dla współżycia podejmowanego jedynie dla przyjemności. Za cel seksu uznawana była reprodukcja, a seks pozamałżeński uznawany był za grzech. Reprodukcyjne podejście do seksualności jest wciąż obecne. W latach 50. XX w. krytykował je Alfred Kinsey. Zwracał uwagę, że ignorowanie przez biologię i psychologię czynności seksualnych nieprowadzących do reprodukcji oraz uznawanie zachowań heteroseksualnych za wrodzone i instynktowne prowadzi do postrzegania innych aktywności seksualnych jako odchyleń od normy. Reprodukcyjne postrzeganie seksu nie jest jednak obecne we wszystkich kulturach, np. Bronisław Malinowski w 1929 r. pisał, że Trobriandczycy nie widzieli związku pomiędzy współżyciem a reprodukcją. Chrześcijańskie rozumienie seksu i małżeństwa utrwaliło się w XII i XIII w. Wprowadzono normy, których przestrzeganie było egzekwowane przez władze religijne i świeckie.