Szczegółowe zasady dotyczące życia seksualnego zostały ustalone przez teologów i kanonistów. W XVIII i XIX w. coraz częstsze było definiowanie normalności na podstawie hetero- i homoseksualności, zwłaszcza w społeczeństwach europejskich i północnoamerykańskich. Nastąpiła zmiana organizacji moralnej z religijnej na bardziej świecką, co wiązało się z powstaniem norm medycznych i psychologicznych. Pojawiły się nowe typy perwersji oraz tożsamości seksualnych. Powstały określenia „homoseksualizm” oraz „homoseksualista”, a ocena zaczęła dotyczyć psychologicznych skłonności, nie uczestnictwa w jednopłciowych stosunkach seksualnych.

Przełomowym momentem dla definiowania, postrzegania i badania seksualności było napisanie w latach 70. XX w. przez Michaela Foucaulta Historii seksualności. Ciało i seksualność zostały powiązane z historią i władzą, a tym samym przestały być tylko biologiczne i zaczęły być konstruowane społecznie. Foucault twierdził, że seksualność kształtuje się nie tylko na poziomie podmiotowości jednostek, ale również rozwoju społeczeństwa. Dzięki temu zaczęto zastanawiać się nie tylko nad zachowaniami seksualnymi, ale także samą ideą seksualności połączonej z innymi zjawiskami społecznymi. W tym samym czasie Ken Plummer stwierdził, że „nic nie jest seksualne, dopóki nie zostanie tak nazwane”.