W Libii włoska armia królewska () dysponowała około 215 tys. żołnierzy, podczas gdy w Egipcie Brytyjczycy mieli zaledwie 36 tys. żołnierzy z dodatkowym 27,5 tys., którzy stacjonowali w Palestynie. Siły brytyjskie obejmowały Dywizję Mobilną dowodzoną przez gen. Percy’ego Hobarta, jedną z dwóch brytyjskich formacji pancernych, które w połowie 1939 r. zostały przemianowana na dywizje pancerne, a 16 lutego 1940 r. stała się 7 Dywizją Pancerną. Granica egipsko-libijska była broniona przez egipskie siły graniczne, a w czerwcu 1940 r. dowództwo gen. Richarda O'Connora przejęło kontrolę nad siłami na Pustyni Zachodniej, z instrukcjami, jak odciągnąć Włochów od ich posterunków granicznych i dominować w głębi lądu, jeśli rozpocznie się wojna. 7 Dywizja Pancerna, nie licząc 7 Brygady Pancernej, zgromadziła się w Mersa Matruh i wysłała 7 Grupę Wsparcia naprzód w kierunku granicy jako siłę osłaniającą.