Pielęgnując ideał uczonego-amatora, odmawiał sprzedawania swoich dzieł kupcom i obcokrajowcom i nie uczynił ze swej twórczości głównego źródła dochodów, choć otrzymywał za nie wynagrodzenie. Jego obrazy i pisma, w tym okazjonalne wiersze i noty były tak popularne, że część z nich wykonywali jego uczniowie. Wen był kompetentnym poetą w popularnym w podówczas w Suzhou stylu songowskim, ale historyczną sławę zyskał jako malarz, nie literat.
Był pod znaczącym wpływem wielkiego mistrza Shen Zhou, którego znał jako młody człowiek, a Shen był w szczytowym okresie swojej twórczości. Wen uczył się u Shen Zhou od końca lat 80. XV wieku aż do śmierci starego mistrza w 1509 roku. Zaczerpnął od niego tworzenie mocnych konturów i styl stopniowego lawowania, ale szybko wykształcił własny styl, charakteryzujący się delikatniejszym użyciem pędzla, staranną kompozycją i rodzajem emocjonalnej powściągliwości. Po śmierci Shen Zhou, Wen nadal studiował malarstwo, między innymi kopiując dzieła dawnych mistrzów (zgromadzonych w kolekcjach jego przyjaciół i jego własnej). Jednym z najwyżej cenionych przez niego malarzy był Zhao Mengfu.