Daniel poszukiwał trwałego sojusznika wśród mocarstw europejskich. Udzielone mu poparcie cara Mikołaja I okazało się kurtuazyjnym ukłonem. W czasie pobytu w Rosji Daniel uzyskał zapewnienie cara, że ten będzie popierał stanowisko Czarnogóry i wskazywał jej niepodległy byt w relacjach dyplomatycznych z państwami Europy. Tak się jednak nie stało. Dlatego Daniel coraz częściej skłaniał się w stronę orientacji frankofilskiej, która reprezentowana była przez ówcześnie rodzącą się inteligencję czarnogórską. Dobre przyjęcie delegacji Czarnogóry w Paryżu ochłodziło entuzjazm Rosji i Austrii dla młodego księstwa. Pogorszyło to również relacje z Serbią, która obawiała się wzrostu znaczenia niezależnej Czarnogóry i własnej marginalizacji.
Równocześnie wszystkie potęgi europejskie działały na rzecz osłabienie wpływów rosyjskich na Bałkanach, które najsilniej utrzymywane były w Czarnogórze. Osłabiona po wojnie krymskiej Rosja nie była w stanie wesprzeć Czarnogóry, stąd nie postawiła jej sprawy na kongresie paryskim w 1856. Zapewniła ona jednak księcia, że rząd rosyjski zawsze uznawał niepodległość Czarnogóry i zawsze będzie to czynił bez względu na stanowiska innych potęg światowych. Daniel uzyskał jednak w owym czasie znaczące wsparcie Napoleona III.