Zasadniczą dziedziną twórczości Owidzkiej pozostaje tkanina unikatowa. W jej dorobku znajdują się strzyżone dywany wiązane, cechujące się nieregularnym wzorem i głębią koloru, uzyskiwaną dzięki zastosowaniu wielu jego odcieni. W pracy używała głównie wełny owczej, wykorzystując ją nie tylko do tworzenia dywanów i kilimów, ale również tkanin żakardowych - w połączeniu z lnem i bawełną. Żakardy Owidzkiej pokryte są wzorami geometrycznymi i utrzymane w spokojnych tonacjach kolorystycznych.
Pierwsza wystawa indywidualna artystki odbyła się w 1960 w Zachęcie i jest uznawana (obok wystawy Magdaleny Abakanowicz w tym samym roku) za moment przełomowy dla miejsca tkaniny artystycznej w polskiej sztuce współczesnej. Owidzka zaprezentowała dywany strzyżone typu Rij, a także kilimy i tkaniny nicielnicowe. Krytycy podkreślali fakturowość tkanin oraz związanie rozkładu barw z budową dzieł. Irena Huml uznała tę wystawę za zapowiedź polskiej szkoły tkaniny, o której zaczęto mówić na podstawie sukcesów odniesionych przez polską reprezentację na pierwszych edycjach Biennale Tkaniny Artystycznej w Lozannie. W tym samym roku Jolanta Owidzka pełniła funkcję wicekomisarza Pawilonu Polskiego na Duodicesima Triennale di Milano, na którym została nagrodzona srebrnym medalem za etalaż prezentowanych tkanin, mebli, książek i szkła.