W późniejszym okresie określenia odnoszące się do faszyzmu zaczęły być wykorzystywane w szerszym zakresie przez różne strony zachodnich sporów politycznych. Eley wskazuje, że na początku XXI wieku „faszyzm” stał się „mobilnym” pejoratywem używanym w głównym nurcie debaty politycznej. Wśród przykładów jego użycia poza tradycyjnym językiem lewicy wymienia określenia „liberal fascism” oraz „Islamo-fascism”.
W Stanach Zjednoczonych i innych państwach zachodnich pojęcie „faszyzmu” było w rezultacie używane zarówno przez lewicowych, jak i prawicowych uczestników sporów politycznych. Określenia takie jak „liberal fascism” stanowiły przykład zastosowania języka faszyzmu przez prawicowych lub konserwatywnych autorów wobec liberalizmu i ich politycznych przeciwników.
Od lat 2000. zaangażowanych politycznie fundamentalistów islamskich także określa się jako „islamofaszystów”, zwłaszcza w kręgach popierających wojnę z terroryzmem.
W 2004 roku, Samantha Power (wykładowca na Uniwersytecie Harvarda) odniosła się do słów Orwella, oznajmiając: Faszyzm – w odróżnieniu od komunizmu, socjalizmu, kapitalizmu czy konserwatyzmu – jest słowem pejoratywnym używanym częściej do oznaczania swoich wrogów niż deskryptorem używanym do rzucania na nich światła”.