3 maja 1839 roku został nabyty przez Francesca Charmeta, który 18 listopada tego samego roku przekazał go braciom Antonangelowi i Marcantoniowi Cavanis, prowadzącym od 1802 roku w pomieszczeniach przylegających do świątyni męski instytut charytatywny. W kościele przeprowadzono prace konserwatorskie wnętrza i fasady. W lipcu 1854 roku kościół został ponownie otwarty dla kultu. W 1867 roku został, wraz z przeniesieniem prawa własności na gminę Wenecja, zamknięty. W 1871 roku gmina przekazała go ponownie patriarsze Wenecji, a ten ostatecznie scedował go na rzecz Instytutu Cavanis. W roku następnym kościół został ponownie otwarty dla kultu jako oratorium instytutu.
XX w. W 1939 roku przeprowadzono w nim kolejne prace konserwatorskie, w wyniku których został on praktycznie zbudowany od nowa: z jego dawnego, zewnętrznego wyglądu zachowało się tylko kilka łuków, a wewnątrz - niektóre fragmenty dekoracji freskowej z XIV wieku.