Zaczął prowadzić regularne wykłady i pisać do czasopism takich jak Allgemeine Missions-Zeitschrift. Urząd Rzeszy ds. Kolonii zasięgał opinii Meinhofa przed zaaprobowaniem nowej misji. Brano przy tym pod uwagę nie tyle potencjał badawczy języków afrykańskich, co możliwość indoktrynacji rdzennej ludności. W 1902 r. cesarz Wilhelm II Hohenzollern nadał mu stypendium, dzięki któremu odbył podróż do Zanzibaru. Pomysł ten poparł wcześniej minister kultury . Podczas podróży Meinhof zebrał liczne materiały do analizy języków i tradycji afrykańskich. Był jedną z pierwszych osób, które nagrały muzykę plemion Afryki Wschodniej. Między innymi wtedy doszedł do wniosku, że język północny sotho jest najbliższy proponowanemu przez niego językowi Proto-Bantu. Później wycofał się z tej opinii, uznając za kolebkę języka Proto-Bantu Afrykę Wschodnią. W opinii dr. Sara Pugach było to motywowane tym, że językiem sotho posługiwano się na terenie republik burskich, co uniemożliwiało jego badanie przez niemieckiego badacza. Meinhof miał wybrać lokalizację, która znajdowała się na terenie niemieckiej kolonii.