Żaden z tragików rzymskich epoki republikańskiej nie sięgnął po temat występnej miłości Fedry do swego pasierba. Obyczaje republikańskiego Rzymu nie pozwalały na poruszanie takiego tematu na scenie. Wergilusz wspomina o Fedrze podczas wędrówki Eneasza przez płaczące pola świata umarłych, wspomina też wersję mitu wedle której Hipolit został po śmierci wskrzeszony za sprawą Diany ziołami boga Eskulapa i ukryty u nimfy Egerii w italskim gaju pod imieniem Wirbriusza. Więcej miejsca poświęcił obydwojgu bohaterom inny z poetów epoki augustowskiej, Owidiusz. W czwartym liście Heroid Fedra wyznaje ukochanemu swe płomienne uczucia, których wstydzi się ujawnić w bezpośredniej rozmowie. Owidiusz powraca do tego wątku jeszcze raz w Metamorfozach. Tym razem to Hipolit pociesza płaczącą po śmierci Numy Pompiliusza nimfę Egerię opowiadając swe własne nieszczęściaː występną miłość macochy, klątwę rzuconą przez ojca, śmierć, a następnie wskrzeszenie przez Eskulapa za sprawą Diany i ukrycie na ziemi italskiej pod imieniem Wirbriusza.
Osoby OsobaJej rola w dramacieFedrażona TezeuszaHipolitsyn TezeuszaPiastunkasłużąca FedryTezeuszkról AtenPosłaniecChór
Czas i miejsce akcji Akcja utworu rozgrywa się w Atenach w pałacu króla Tezeusza,
Treść