wywiadowczych i dywersyjnych, działającymi już bezpośrednio na obszarze plebiscytowym: komando Katowice – przeznaczone do gromadzenia informacji na temat Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska i przygotowywania się do zwalczania polskich oddziałów zbrojnych podczas rozruchów ulicznych, komando Opole – koncentrujące się na gromadzeniu informacji o działaniu aliantów.
Jak informował Hauenstein, do pracy w jego organizacji bardzo trudno było pozyskać ochotników, stąd przyjmowano każdego chętnego, który potrafił obchodzić się z bronią. W werbunku do Specjalnej Policji pomagało również kierownictwo śląskiej Hakaty. Większość wywodziła się jednak z 3. Brygady Morskiej, część służyła wcześniej w Korpusie Gerharda Roßbacha oraz formacjach ochotniczych, w tym oddziałach bałtyckich. Autor dzieła o niemieckich korpusach ochotniczych Friedrich Wilhelm Oertzen osobników rekrutowanych do Specjalnej Policji charakteryzował następująco: Żyli oni bez wyraźnego i stałego oparcia organizacyjnego, walcząc w każdym momencie. Pieniędzmi obracali tak samo swobodnie jak rewolwerem. Mężowie ci nie mieli bowiem do dyspozycji zbyt wielkiej ilości [sic!] ludzi.