Do 28 stycznia 1942 r. Israiłow postanowił rozszerzyć powstanie z Czeczenii-Inguszetii na jedenaście dominujących grup etnicznych na Kaukazie, tworząc Specjalną Partię Braci Kaukazu (OKPB), w celu „walki zbrojnej z bolszewickim barbarzyństwem i rosyjskim despotyzmem”. Chasan opracował także kodeks obowiązujący bojowników partyzanckich w celu utrzymania porządku i dyscypliny, który stwierdzał:
W lutym 1942 r. inny czeczeński były komunista, Majrbiek Szeripow, zorganizował lokalne powstanie w Szatoji i próbował zdobyć Itum-Kale. Jego siły zjednoczyły się z armią Israiłowa, pokładając nadzieję w spodziewanym przybyciu niemieckiego Wehrmachtu. W sąsiednim Dagestanie rebelianci zajęli również miejscowości Nowolakskaja i Dyłym. Powstanie skłoniło wielu czeczeńskich i inguskich żołnierzy Armii Czerwonej do dezercji. Niektóre źródła podają, że całkowita liczba uciekających w góry dezerterów sięgnęła 62 750, przekraczając liczbę żołnierzy piechoty górskiej Armii Czerwonej. W rzeczywistości liczba ta odnosi się do całego Kaukazu Północnego przez cały okres wojny.