W wyniku walki patrycjatu Amalfi o władzę nad miastem w 958 został zamordowany prefekt, Mastalusz mł. Wobec tych wydarzeń znaczne poparcie w senacie uzyskało stronnictwo reformistyczne, zmierzające do centralizacji władzy. Doprowadziło ono do elekcji na księcia (a. doży) Sergiusza I. W okresie 981–983 poprzez Mansona I Amalfi pozostawało w unii personalnej z Księstwem Salerno. Dzięki staraniom księcia Amalfi stało się gł. ośrodkiem władzy zachodniego wybrzeża płd. Italii. Potwierdza to podniesienie siedziby biskupa do rangi arcybiskupiej w 987.

Od 1034 Amalfi zostało podporządkowane Księstwu Kapui, a w 1039 Salerno. W 1073 Robert Guiscard, książę Apulii, podbił miasto, przyjmując tytuł księcia Amalfitów (łac. dux Amalfitanorum). W 1096 Amalfi podniosło bunt, który został stłumiony w 1101. Kolejny bunt miasto podniosło w 1130. Został on zdławiony w 1131, dzięki połączonym działaniom dowódców normańskich: Jana, palatyna Sycylii, który oblegał miasto, oraz Jerzego z Antiochii, dowodzącego blokadą portu i szturmem na Capri. W 1135 i 1137 Amalfi złupiły wojska pizańskie, ostatecznie niszcząc miasto i podporządkowując jego okręg republice.