Kultura W czasie panowania Mansona I (966-1004) Amalfi przeżywało swój złoty okres. Rozwijało się stołeczne miasto, w którego tkankę urbanistyczną wpisało do dziś charakteryzującą je gęstą, schodową zabudowę domostw (tzw. Wybrzeże Amalfitańskie). Książę roztaczał swój mecenat nad artystami i poetami, zwłaszcza pochodzenia północno-włoskiego i greckiego. Dzięki temu Amalfi stało się jednym z gł. ośrodków rozwoju kultury normańsko-bizantyńsko-arabskiej. Powstawały tu pracownie jedwabnicze oraz wytwórnie papiernicze, zaopatrujące domy możnowładców i klasztory całej płd. Italii, mając także odbiorców wśród arabskich mieszkańców Sycylii i dziś. Tunezji. Wtedy zapewne powstała też normańska bryła katedry św. Andrzeja. W 977 muzułmański podróżnik Ibn Haukal tak opisał Amalfi:

„...najświetnie z miast Lombardii, najznamienitsze i najszlachetniejsze ze względu na swój handel i rzemiosło. Najpyszniejsze ze wszystkich [miast Italii]. Amalfi graniczy z Neapolem, miastem pięknym, lecz mniej znamienitym.”