W roku 1885 Pantełejmon Kulisz rozpoczął tłumaczenie niemal od początku. Zachowały się jedynie fragmenty tłumaczenia przed pożarem publikowane w czasopismach. W roku 1897 pracę nad przekładem przerwała śmierć Kulisza. Wdowa po tłumaczu, Hanna Barwinok, rękopis tłumaczenia przekazała do muzeum w Czernihowie należącym do Wasyla Tarnowskiego (1838–1899)Po śmierci Tarnowskiego dostęp do rękopisu Kulisza ze zbiorów muzeum był utrudniony gdyż w testamencie zakazał on wypożyczania zbiorów z muzeum. Na prośbę Neczuja był on na miejscu przepisywany przez studentów.. Tarnowski przeświadczony o potrzebie kontynuacji tłumaczenia Biblii zwrócił się do Iwana Neczuja-Łewyckiego by wraz z Iwanem Pulujem (tłumaczem Psałterza) podjął się dokończenia dzieła. Neczuj, który już wcześniej na prośbę Kulisza uczestniczył w redagowaniu tłumaczenia, w ciągu półtora roku przetłumaczył Księgę Rut, Ezdrasza i księgi deuterokanoniczne korzystając z niemieckiego przekładu Biblii. Jednocześnie starał się wiernie trzymać rosyjskiego Przekładu synodalnego z nadzieją, że przekład ukraiński będzie mógł być wydany w Rosji.