Był też współautorem Podręcznika Chirurgii pod redakcją Adolfa Wojciechowskiego – napisał rozdział o chirurgii nadnerczy i (wraz ze swym mentorem) o chirurgii śledziony.

W wojnie obronnej 1939 roku brał udział jako chirurg porucznik lub podporucznik. Po powrocie do Warszawy kontynuował nauczanie, zarówno tajne, dla studentów Uniwersytetu Ziem Zachodnich i Warszawskiego, jak i w legalnej Szkole Zaorskiego. Przejął od swojego mentora Radlińskiego kierownictwo w I Klinice Chirurgicznej. Miało się to stać w październiku 1939 roku, lub dopiero po śmierci profesora w 1942 roku. Zapewniał pomoc medyczną żołnierzom Kedywu oraz schronienie dla osób zagrożonych przez Gestapo. W powstaniu warszawskim pełnił funkcję naczelnego chirurga w szpitalu powstańczym zorganizowanym przy ulicy Lwowskiej 13. Po porażce strony polskiej przeniósł się wraz z ewakuowanym Szpitalem Dzieciątka Jezus do Milanówka.