Dopiero przed południem rozpoczęła przeciwnatarcie 1 Dywizja L-B. Bezpośrednio na Radzymin uderzył Wileński pułk strzelców, pobił oddziały sowieckich 61 i 62 Brygady Strzelców i opanował miasto. Sowieci zorganizowali kontratak i siłami 61, 62, 63 Brygady Strzelców oraz 21 pułku kawalerii i ponownie zdobyli Radzymin. Atakując dalej, zagrozili przerwaniem drugiej linii obrony.
Po południu w Legionowie odbyła się narada dowódcy 1 Armii gen. Latinika z dowódcą 1 D L-B gen. Janem Rządkowskim i dowódcą 10 DP gen. Lucjanem Żeligowskim. Stanowiąca odwód frontu 10 Dywizja Piechoty otrzymała zadanie przeprowadzić o świcie natarcie z rejonu Michałów – Kąty Węgierskie na Wólkę Radzymińską, Dąbkowiznę, Mokre i Radzymin. Pierwszy rzut stanowiła XIX Brygada Piechoty ppłk Wiktora Thommée. Jej zadaniem było rozbicie oddziałów sowieckich w rejonie Nieporętu i Wólki Radzymińskiej oraz utorowanie drogi dla uderzenia na Radzymin i Mokre. Dowódca brygady ppłk Thommée rozkazał dowódcy 29 pułku piechoty mjr. Stefanowi Walterowi uderzyć na Wólkę Radzymińską od północy. Od południa uderzać miał 28 pułk piechoty mjr. Stanisława Sobieszczaka. Wieczorem 14 sierpnia oddziały XIX Brygady Piechoty zajęły pozycje wyjściowe do natarcia. W Kątach Węgierskich zajął stanowiska I/28 pp, ale dowódca dywizji gen.