od tego drugiego Culiseta odróżnia się umieszczeniem piątej szczecinki ósmego segmentu odwłoka znacznie poniżej grzbietowej krawędzi segmentu dziesiątego. Płytka przetchlinkowa ma jednolity, dość masywny kształt dźwigni. Pierścieniowate siodło otacza cały ostatni segment odwłoka. Płetwa analna jest dobrze wykształcona, zaś skrzela analne są wąskie.
Biologia i ekologia thumb|Culiseta longiaerolata thumb|Culiseta impatiens w trakcie posiłku thumb|Culiseta alaskaensis W obrębie rodzaju dominują gatunki zaadaptowane do chłodniejszych stref klimatycznych. W cieplejszych strefach klimatycznych ograniczone są w swym występowaniu do wyżej położonych terenów lub też ich pojaw przypada na chłodniejsze pory roku. Larwy są całkowicie wodne. Najczęściej przechodzą rozwój w kałużach, bajorach, strumieniach, bagnach, mokradłach czy w wodzie zalegającej w szczelinach skał. Kilka gatunków australijskich zasiedla jednak wody podziemne. Z kolei jeden z gatunków wschodniopalearktycznych potrafi przechodzić rozwój w studniach, a jeden z gatunków afrykańskich zasiedla wodę zgromadzoną w dziuplach drzew. Samice w zależności od podrodzaju składają jaja pojedynczo lub też zlepiają je grupkami w postać łódeczek unoszących się na wodzie.