Na koncerty zabierał ze sobą nuty.
Klimat uczelni katolickiej propagującej śpiew kościelny – śpiew gregoriański, spotkanie w Rzymie z Józefem Surzyńkim, który nazywał siebie bodaj ostatnim muzykiem kościelnym w Polsce – wywarły silny wpływ na późniejszy stosunek Nowackiego do śpiewu kościelnego.
Stan zdrowia nie pozwalał mu jednak na kontynuowanie nauki. Po egzaminach pierwszego roku nauki – w czerwcu 1913 roku – zapadł na febrę, a włoski wilgotny klimat sprzyjał rozwojowi tej choroby. Wobec tego opuścił Rzym. Podczas audiencji u papieża Piusa X zdążył jeszcze otrzymać błogosławieństwo dla śpiewu gregoriańskiego w Polsce. Na wakacje przyjechał do domu rodzinnego w Mominie. mały|240px|Sulisławice – kościół, w którym ks. Henryk Nowacki otrzymał święcenia diakonatu 21 września 1913 roku w kościele parafialnym w Sulisławicach ks. Henryk Nowacki przyjął święcenia diakonatu, a kilka dni później, 21 września, święcenia kapłańskie z rąk biskupa sandomierskiego Mariana Józefa Ryksa. Po święceniach otrzymał kolejno nominacje na wikariusza w parafii Borkowice, a następnie Błotnicy. Jednak ze względu na zły stan zdrowia wracał do domu w Mominie. Dotknięty samotnością napisał pierwsze pieśni: „Tęsknię za Tobą” i „Jam Twój jest Jezu”.